Jak projektujemy system zasilania awaryjnego

Tak, jeśli został do tego zaprojektowany. System po wykryciu zaniku sieci odłącza się od niej i zasila obwody podłączone do wyjścia awaryjnego. Zwykle są to wybrane obwody, nie cały dom. Zasilanie całego domu jest możliwe, ale wymaga odpowiednio większej mocy i pojemności, a przy odbiornikach trójfazowych także systemu trójfazowego. Czas przełączenia zależy od modelu i podajemy go według karty katalogowej.

Często tak, ale wymaga to sprawdzenia trzech rzeczy: czy pompa jest jedno- czy trójfazowa, jaki ma pobór w najzimniejsze dni (łącznie z grzałką wspomagającą) i jak zachowuje się przy starcie sprężarki. Pompa z falownikiem w sprężarce startuje zwykle łagodniej niż pompa ze sprężarką on/off. Druga kwestia to energia: pompa ciepła zimą zużywa jej dużo, więc nawet przy wystarczającej mocy czas pracy z baterii może być krótki. Czasem lepiej zasilać awaryjnie tylko sterowanie i pompy obiegowe, a grzanie ograniczyć.

To zależy od energii użytecznej baterii i od tego, ile pobierają podłączone odbiorniki. Uproszczony wzór: czas ≈ energia użyteczna × sprawność ÷ średni pobór.

Przykład obliczeniowy, nie dane produktu:
10 kWh × 0,9 ÷ 0,5 kW ≈ 18 h

Przy tych samych 10 kWh i średnim poborze 2 kW wynik spada do około 4,5 h. Dlatego czas podtrzymania liczymy dla twoich obwodów. Jeśli podczas awarii fotowoltaika doładowuje baterię, czas się wydłuża, ale zimą ten wkład jest niewielki. Do wyliczeń bierzemy też pod uwagę rezerwę baterii ustawioną w systemie.

Tak. W systemach, które montujemy, przełączanie na pracę wyspową, ładowanie i podstawowa logika ESS działają lokalnie. Bez Internetu nie działa zdalny podgląd i historia w portalu VRM, zdalne aktualizacje ani funkcje korzystające z prognoz lub cen energii z sieci. Podczas awarii router też może nie mieć zasilania albo łącza, więc system musi być zaprojektowany tak, by nie zależał od chmury.

Zwykle tak, a zakres planujemy w projekcie. Baterię można rozszerzyć o moduły tego samego typu, o ile pozwala na to producent baterii. Moc zwiększa się przez falowniki pracujące równolegle, a układ jednofazowy można rozbudować do trójfazowego, jeśli wybrany model to obsługuje. Rozbudowa łatwiejsza jest wtedy, gdy od początku zostawi się miejsce, rezerwę w rozdzielnicy i odpowiednie przekroje przewodów.

Tak, na dwa sposoby. Nową fotowoltaikę można podłączyć przez ładowarkę MPPT bezpośrednio do baterii (sprzężenie DC). Istniejący falownik sieciowy można włączyć po stronie AC (sprzężenie AC). Wtedy trzeba sprawdzić, czy jego model pozwala na sterowanie mocą w trybie wyspowym. Bez tego falownik PV podczas awarii się wyłączy i nie będzie ładował baterii. Zgodność potwierdzamy na podstawie dokumentacji obu urządzeń.

Technicznie tak: system może ładować baterię, gdy energia jest tania, i korzystać z niej, gdy jest droga. Wymaga to umowy z taryfą dynamiczną u sprzedawcy, licznika umożliwiającego takie rozliczenie, konfiguracji sterowania i zwykle stałego połączenia z Internetem, bo ceny pobierane są z zewnątrz. Opłacalność zależy od różnic cen, kosztu cyklu baterii i twojego profilu zużycia. Nie obiecujemy oszczędności przed analizą.

Przy włączonym zdalnym monitoringu wiele usterek można zdiagnozować bez wizyty. Ponieważ system składa się z osobnych urządzeń, uszkodzony element zwykle wymienia się bez demontażu całości. Na montaż dajemy 3 lata gwarancji, a na urządzenia obowiązuje gwarancja producenta. Po uruchomieniu dostajesz listę kontrolną z wynikami pomiarów, która ułatwia późniejszą diagnostykę.

Główne czynniki to wymagana moc szczytowa i ciągła, liczba faz, pojemność magazynu, sposób włączenia fotowoltaiki i agregatu, zakres przeróbek w rozdzielnicy oraz warunki montażu. Duży wpływ ma decyzja, które obwody mają być zasilane awaryjnie. Ograniczenie ich do naprawdę potrzebnych często obniża koszt bardziej niż wybór tańszego urządzenia. Cenę podajemy w ofercie, po analizie potrzeb.